< <
4 / total: 8

Hoofdstuk 3 : Het Westen Gebruikt de PKK en de PKK Maakt Gebruik van Het Westen

Een 100-Jarenplan

Er is in het Midden-Oosten een scenario dat ongeveer honderd jaar geleden werd bedacht. Dat scenario stoelde eigenlijk op een project dat sommige evangelische christenen hadden bedacht op basis van de Bijbel en daadwerkelijk in gang hadden gezet. Volgens dit plan zou het Midden-Oosten opgedeeld moeten worden en de Slag van Armageddon, waarvan zij geloven dat die, in de nabije toekomst zal plaatsvinden en waarin alle moslims en de meeste joden zullen worden gedood, moet beginnen.

Volgens het evangelische geloof is die strijd een teken van de terugkeer van de Profeet Jezus (vzmh) naar de aarde en dit moet absoluut plaatsvinden. In feite is dit gevecht een teken van de eindtijd. Wat die evangelisten, die geloven dat deze strijd zal gaan plaatsvinden, niet weten is dat Armageddon al begonnen is en nog steeds doorgaat.

De oorlog die in 2003 uitbrak in Irak was de begindatum van de grote slag en dat is het teken van de eindtijd. Dit is de oorlog - God kent de waarheid- die geïdentificeerd is als Armageddon in de Evangeliën en met alle tekenen in de hadiths en in de Thora wordt beschreven. Sindsdien is er geen einde gekomen aan de conflicten in het Midden-Oosten en het bloed van de moslims wordt sindsdien voortdurend vergoten en wordt vandaag de dag nog steeds verspild. Daarom is de Armageddon, die de evangelische christenen pas in de toekomst verwachten, al sinds 2003 een feit. Het vooruitzicht van een grotere oorlog na deze, leidt deze christenen in een groot aantal fouten met betrekking tot het Midden-Oosten. Verdere informatie over dit onderwerp vind je in het hoofdstuk “Some Christians’ Error Regarding Armageddon” in Harun Yahya's boek Christians Must Heed Jesus.)

Natuurlijk hebben niet alle christenen dergelijke overtuigingen en verwachtingen en ook niet alle evangelische christenen hebben zulke verwachtingen. Hoewel deze evangelische christenen, die zo'n grote strijd wel verwachten, niet veel in aantal zijn, zijn ze heel invloedrijk en in staat om in dit opzicht samen te werken met veel verschillende mensen die plannen hebben voor het Midden-Oosten. De belangrijkste voorstanders van deze kwestie zijn vandaag de dag de neo-conservatieven (neo-cons). De neo-cons werken actief, met name in de VS, aan de plannen voor het Midden-Oosten.

Laat ik zeggen dat het niet de bedoeling is om deze evangelische christenen of neo-cons hier te bekritiseren. Deze mensen zullen ongetwijfeld denken dat ze het juiste doen in het licht van hun geloof. Het doel is om erop te wijzen dat er een aantal fouten in deze doelstelling, het vastgestelde pad en de werkwijzen zitten, alsmede om te laten zien wat de gevolgen zullen zijn van dergelijke fouten die worden gemaakt in het Midden-Oosten. Als de feiten over deze onderwerpen worden uiteengezet, is er een veel grotere mogelijkheid op het opbouwen van een beter en vreedzamer Midden-Oosten samen met de neo-cons, Amerika en Europa.

De sleutelregio: Mesopotamië

terör, şiddet, terörist

Om terug te komen op het 100-jarenplan, de meest essentiële voorwaarde voor dit plan is om de landen van het Midden-Oosten klaar te stomen voor oorlog en onrust. Dit plan is, door de verdeeldheid onder de moslims en hun goedkeuring van een onjuiste opvatting van religie op basis van bijgeloof, relatief eenvoudig in werking te zetten. Het Midden-Oosten lijdt nu al sinds de val van het Ottomaanse Rijk onder de ergste onrust. Het echte doel van deze plannen voor het Midden-Oosten is echter het gebied Mesopotamië, want volgens het geloof in kwestie is dat gebied waar de Armageddon zal plaatsvinden en waar de dominantie zal worden vastgesteld.

Mesopotamië, zoals bekend, is een regio die het zuidoosten van Turkije, het zuidwesten van Iran en een deel van Irak en Syrië omvat. Het belangrijkste aan dit gebied is dat daar ook overwegend Koerden wonen. Daarom is de al lang bestaande doelstelling van de evangelische christenen en hun politieke bondgenoten het breken van de machtige staten in de regio - Turkije, Iran, Syrië en Irak - en daar een nieuwe Koerdische staat vestigen. Die staat moet twee belangrijke functies hebben: het moet een onvoorwaardelijke bondgenoot van de Verenigde Staten en Europa worden en bovendien moet het een pion zijn die voldoet aan de eisen van de Verenigde Staten en Europa.

Deze marionettenstaat zal voor het Westen een zeer strategisch gebied in het Midden-Oosten zijn en op hetzelfde moment de middelen, het klimaat en de locatie voor de verwachte oorlog leveren. De bevolking van die regio zal ongetwijfeld de eerste gemeenschap zijn die wordt afgeslacht in die strijd. Hoewel dit doel niet expliciet is aangegeven, is dit het belangrijkste idee dat achter het geloof in kwestie ligt.

Dit plan is in feite al in actie gezet. De Koerdische Autonome Regio, de basis van het gebied ten noorden van de 36e parallel dat als een veilige zone na de oorlog in Irak werd uitgeroepen, werd opgericht op Iraaks grondgebied. De verslechtering van de onrust in Irak op dit moment heeft geleid tot verklaringen van de Koerdische autonome regering die zegt: “We kunnen de onafhankelijkheid uitroepen.” Sterker nog, de Iraakse grondwet laat dat toe. Zolang de bewoners dit goedkeuren, kan het autonome bestuur het tot een onafhankelijke staat maken. Nu is het echter nog te vroeg om dit te laten gebeuren, want vergelijkbare omstandigheden moeten dan ook in Iran, Syrië en Turkije plaatsvinden. Tot die tijd zal de Koerdische autonome regering in Irak als een de facto gevestigde staat blijven bestaan.

De tweede fase van het plan, de verwachte vooruitgang met betrekking tot de Syrische Koerden, lijkt ook te zijn bereikt. De Koerdische regering hier, die onderverdeeld is in kantons, verklaart regelmatig de autonomie maar als gevolg van de aanhoudende burgeroorlog in Syrië lukt het niet om een publiek te vinden en vervolgens keert het terug naar het reeds bestaande systeem. Als gevolg van de bombardementen, die door de coalitietroepen worden uitgevoerd, is de Turks-Syrische grens echter bijna volledig overgeleverd aan de PYD, een vleugel van de PKK, die bijna de totale controle in de regio heeft en waardoor de weg vrij is voor hen om een de facto staat te vestigen. In dit specifieke stadium is er een opmerkelijk punt en dat is de extreme gevoeligheid die wordt weergegeven door de westerse landen in de richting van de Koerdische regio in Syrië.

terör, şiddet, terörist

Er was 100 jaar geleden een plan om een Koerdische staat te stichten in Irak, Iran, Syrië en Turkije, waar de Koerden overwegend leven. Een pro-westerse vazalstaat zou worden opgericht in de regio en de fundamenten voor dit evangelische plan zouden door middel van die staat worden gelegd.

De gevoeligheid van het Westen voor Kobane

terör, şiddet, terörist

We weten dat de Arabische lenteprotesten die in 2011 uitbraken een bijzonder schadelijk effect op Syrië hebben gehad. Men zal zich herinneren dat ISIL (Islamitische Staat van Irak en de Levant of Islamitische Staat met ingang van juni 2014), die steeds krachtiger op Syrisch grondgebied werd, een aantal strategische punten innam en naar Irak verplaatste. Het interessante is dat toen ISIL gebieden zoals Ar-Raqqah en Deir ez-Zor, steden van strategisch belang op het gebied van olie en de nabijheid van de grens, overnam, ze Fallujah, Ramadi en uiteindelijk Mosul in Irak veroverden en de controle namen over de Turkmeense stad Tuz Khurmatu, en gingen vervolgens verder door de provincie Al-Anbar en benaderden de Iraakse hoofdstad Bagdad.

Het Westen had tot dusver gezwegen maar toen ISIL zijn bestaande plannen veranderde en zich begon te richten op Koerdische gebieden, kwam het Westen in actie. Op het moment dat een aanval op de Koerdische regio in Irak werd waargenomen, vormde het Westen, die tot dan toe doof was voor oproepen tot actie tegen ISIL, een krachtige coalitie om die gebieden te beschermen. De tweede en meer belangrijke impuls kwam met de aanval van ISIL op Kobane.

Lezers zullen zich herinneren dat na het toestaan van een veilige doorgang voor burgers in het kanton Kobane, ISIL vervolgens startte met een guerrilla-operatie tegen de PYD (de Syrische vleugel van de PKK terreurorganisatie), de controlerende kracht in het gebied. Coalitietroepen werden snel en standvastig opgesteld naast de PYD en begonnen de bezette gebieden te bombarderen en militaire bijstand aan de YPG, de strijdkrachten van de PYD, te verstrekken. Op dat moment, alsof het leek afgesproken, maakte de hele westerse pers Kobane tot hun hoofdverhaal, wat de indruk gaf dat het een tragedie was dat nog nooit eerder was gezien, terwijl de reguliere tv-kanalen over bijna niets anders berichtten.

Op de social media kwam er een massale steuncampagne voor Kobane, van het soort dat zelden wordt gezien. Een uitzonderlijk internationaal protest werd gestart, alsof deze kleine stad de enige plek was die veroverd was door ISIL. ISIL die, terwijl dit alles gaande was, verklaarde dat het een "Islamitische Staat" had opgericht, had zijn eigen systeem in belangrijke steden zoals ar-Raqqah, Mosul, Ramadi en Fallujah vastgesteld. Het had een eigen onderwijsprogramma en zijn eigen wetten opgelegd en het had een eigen rechtssysteem opgezet. Maar niemand heeft die plaatsen ooit genoemd.

Natuurlijk willen wij niet zien dat iemand waar dan ook, hetzij een dorp, stad of land, onrecht wordt aangedaan; de mensen van Kobane zijn onze mensen. Door zo'n 200.000 Kobane Koerden als vluchteling op te nemen is Turkije inderdaad het enige land dat een humane gevoeligheid in de onmiddellijke nasleep van de aanval op Kobane vertoonde. Als gevolg hiervan zijn de mensen van Kobane reeds onder bescherming geplaatst.

Het moet dan ook worden gezegd dat het voor ons niet mogelijk is om deel te nemen in het consortium dat bekend staat als de coalitie en die opgericht werd om militaire operaties tegen ISIL uit te voeren. Op dezelfde manier konden we de militaire operaties van de coalitie die gericht zijn op Mosul, ar-Raqqah of enig ander gebied om ISIL te neutraliseren niet steunen en is het voor ons niet mogelijk om de aanvallen die gericht zijn op Kobane te ondersteunen. Een vreedzame oplossing voor het gebied wordt niet bereikt door het gebruik van wapens maar door een rationele, wetenschappelijke benadering. Wapens zijn nog nooit een oplossing geweest en zullen dat ook nooit zijn.

PKK destegi

1. Bugün, 26 november 2010 - Wikileaks: Amerika hielp de PKK
2. Amerikaanse officieren in een PKK-kamp
3. Aydınlık, 4 April 2013 - Speciale eenheden bevestigden in 2007 de relatie tussen de VS en de PKK
4. Ortadoğu, 9 augustus 2006 - De zienswijze van PKK over de oproep van de VS om de “wapens neer te leggen”: de VS beschouwt ons als een organisatie die de moeite waard is om mee om te gaan.
5. De wapens van de PKK zijn de onze; een droevige bekentenis uit de VS
6. Aydınlık, 17 oktober 2014 - Vanuit een geheime alliantie naar een open samenwerking - De samenwerking tussen de VS en de PKK is officieel - Signalen van militaire hulp uit Duitsland

De ergste fout van het Westen in termen van de geplande Koerdische staat was om te geloven dat ze dat door middel van de PKK zouden kunnen bereiken. Dat is waarom de PKK bij elke gelegenheid wordt ondersteund. De PKK heeft een imperialistisch masker om hiervan te profiteren en heeft de VS in het bijzonder tot zijn grootste bondgenoot verklaard. In feite proberen ze echter elkaar te gebruiken.

Dit punt zal gedetailleerd op de volgende pagina’s worden toegelicht.

Wat we hier willen opmerken zijn de gevoelige gebieden van het Westen. De manier waarop coalitietroepen onmiddellijk actie ondernamen toen Koerdische gebieden in Irak en Syrië werden veroverd, bevestigt wederom dat deze gebieden het meest van belang zijn voor het Westen. De onrust en de fragmentatie in Syrië en Irak werden niet al te serieus genomen. Dat komt omdat in het kader van het plan het Midden-Oosten door middel van een reeks van factoren tot deze toestand moet worden gebracht. Dat is de reden waarom de coalitietroepen er geen moeite mee hadden om in te grijpen op de dag dat Kobane bezet werd, maar geen woord repten over de burgeroorlog in Syrië.

De Koerdische regio mocht echter niets overkomen. De beschermende houding van het Westen tegenover de Koerdische regio ontstond misschien wel het meest duidelijk tijdens deze gebeurtenissen. En dit wordt nu door tal van Amerikanen en Europeanen openlijk besproken.

Speculatie over de PYD

Salih Muslim PYD

De PYD in Syrië is niets anders dan een aanhangsel van de PKK en is een terroristische organisatie die Öcalan als haar leider beschouwt. Inderdaad, de PYD-leider Salih Muslim geeft speeches en houdt vergaderingen onder de posters van Öcalan.

Het meest opvallende deel aan deze beschermende houding tegenover Kobane zijn de speculaties over de PYD (Partiya Yekîtiya Demokrat of De Democratische Partij van de Unie) geweest, die de controle heeft over het Koerdische gedeelte van Syrië. Deze indoctrinatie, die vooral werd uitgevoerd door de Westerse media en een aantal neo-cons, was soms bewust en kwam soms voort uit onwetendheid. Diverse punten waarvan veel mensen zich niet bewust zijn over dit onderwerp moeten daarom nader worden bekeken.

De PYD werd in 2003 opgericht en is een verlengstuk van de PKK. Het werd opgericht door de leden van de PKK die in Syrië verbleven nadat Öcalan en andere PKK-leiders onder druk van Turkije het land hadden moeten verlaten. Net als de PKK draagt het vandaag de dag nog een masker van het imperialisme maar is het ook, net als de PKK, communistisch en leninistisch. Abdullah Öcalan is de geestelijk leider van beide groepen. Zijn officiële identificatie stelt dat het werd opgericht als organisatie aangesloten bij de PKK, die Öcalan erkent als zijn ideologische leider en Kongra-Gel (de politieke vleugel van de PKK) als “de hoogste wetgevende macht van het Koerdische volk” verklaart.

Informatie over de PYD verscheen in de tweede aanklacht die in 2012 in het kader van het KCK-onderzoek in Turkije werd voorbereid. De aanklacht verklaarde dat Öcalan in april 2011 via zijn advocaat een brief van samenwerking stuurde naar Bashar Al-Assad, waarin hij zei dat de PYD het regime zou steunen in ruil voor bestuurlijke bevoegdheden in het noorden van de regio.1

In oktober 2014 veroordeelde het Hoge Strafgerechtshof van Mardin een persoon uit Rojava op beschuldiging van lidmaatschap van een “terreurorganisatie” de YPG en werd in Turkije gevangen gezet. Met deze uitspraak van de rechtbank, werden de PYD en de YPG, die beide niet op de lijst van terroristische organisaties stonden, erkend als terreurorganisaties.

Zodoende, Salih Muslim, co-leider van de PYD, houdt PYD-conferenties onder posters van Öcalan en militanten van de YPG dragen foto's van Öcalan in hun zakken en plakken deze op hun huizen.

De gepensioneerde generaal-majoor Armağan Kuloğlu zegt het volgende over dit onderwerp:

“De YPG werd niet opgericht als een onafhankelijke terreurorganisatie. Het is een verlengstuk van de PKK in het noorden van Syrië. Toen de gebeurtenissen uitbraken in het noorden van Syrië, verscheen er een Koerdische organisatie in het noorden. De YPG werd opgericht door de PKK als organisatie om het gebied en de mensen die daar wonen te controleren. Het is een organisatie die onder controle van de PKK staat en het is een aanhangsel van de PKK. Aangezien de PKK een terroristische organisatie is, is de YPG ook een terreurorganisatie.”²

Het is interessant, dat een feit waarvan bekend is dat bijna alle politici hier zo over denken en expliciet toegegeven is door de PYD zelf, dat het verband tussen de PKK en de PYD nog steeds op de een of andere manier door sommige individuen en landen wordt ontkend. Het is natuurlijk een feit dat veel politici en schrijvers in het Westen zich niet echt bewust zijn van de waarheid over de PYD in Syrië. In hun ogen zijn dit mensen van etnische Koerdische afkomst in het Zuidoosten van Turkije en het Noorden van Syrië en deze mensen voeren alleen een strijd voor vrijheid.

Berlin Kobani Gosterisi

Protesten werden na de aanval van ISIL op Kobane in bijna heel Europa gehouden om druk op Turkije te zetten. Maar de administratie in Kobane was die van de PYD, een aanhangsel van de PKK. De mensen die protesteerden ter ondersteuning van Kobane in Europa hadden posters van Öcalan en PKK-banners.

Het is vanwege dit gebrek aan informatie dat zij niet de reden voor de reactie van Turkije op deze vermeende “vrijheidsstrijders” begrijpen en waarom Turkije weigerde om de “Koerdische strijders” in de regio te ondersteunen tijdens de operaties in Kobane. Ze beschuldigen Turkije en de Turkse regering heftig van etnische discriminatie. Wat echt verrassend is, is dat er zelfs politici en schrijvers in Turkije zijn die dit doen.

Waar het op neerkomt is dat de mensen die ISIL in Kobane bevochten geen “Koerdische strijders” zijn, maar een terroristische groep, dat een verlengstuk van de PKK is. De PKK is een verachtelijke terreurorganisatie die al betrokken is bij separatistische propaganda in Turkije, ons al herhaaldelijk heeft aangevallen en terreur heeft toegebracht aan onze Koerdische burgers in het bijzonder en tienduizenden van onze soldaten als martelaar hebben gedood. Men zou een buitengewoon gebrek aan bewustzijn of bijbedoelingen moeten hebben om te willen dat Turkije een dergelijke terroristische organisatie in Kobane helpt. Natuurlijk is de Turkse regering niet van plan om een laffe en verraderlijke terreurorganisatie te helpen, die hen een steek in de rug heeft gegeven en al jaren probeert om het land te verdelen. De mensen die ISIL in Kobane bevechten zijn dezelfde mensen die al meer dan 30 jaar de vijand van het Turkse volk zijn.

Natuurlijk zijn de mensen die Turkije beschuldigen van discriminatie niet de enige die niet goed geïnformeerd zijn over dit onderwerp. Diverse inlichtingendiensten, politici en schrijvers, die proberen om een weg te banen voor de oprichting van een Koerdische staat in het gebied, ondanks het feit dat ze zich terdege bewust zijn van de ware aard van de PYD, zijn wanhopig om de situatie daar in hun eigen voordeel te gebruiken. Bijna de gehele media wordt voor dat doel gebruikt en Amerikaanse en Europese politici hebben de Turkse regering ernstig bekritiseerd.

Keer op keer wordt Turkije gevraagd waarom zij weigert de terroristen van de YPG te helpen en Turkije werd onder internationale druk van een internationale dictatuur geplaatst. Op dit moment is Turkije misschien wel het enige land in de geschiedenis van de wereld dat wordt gevraagd: “Waarom help je niet de bloeddorstige terroristen wiens handen rood zijn van het bloed van je burgers?” Deze buitengewone stand van zaken is op de een of andere manier door bijna niemand serieus genomen en Turkije werd het doelwit van een vakkundig geplande lastercampagne door de internationale media dictatuur in het bijzonder.

Laten we duidelijk maken dat de PKK al vele jaren onze Koerdische burgers in het Zuidoosten van Turkije sterk onderdrukt. Koerden vormen de grote meerderheid van de mensen die het heeft afgeslacht. Hetzelfde geldt voor de regio Rojava in het Noorden van Syrië. Onze Koerdische broeders worden er al jaren met geweld onderdrukt door de PYD, het verlengstuk van de PKK.

Sterker nog, toen de burgeroorlog in Syrië uitbrak, waren de eerste Koerdische vluchtelingen die Turkije vanaf Rojava bereikten, afkomstig uit Jazira Canton. Deze broeders van ons zeiden uitdrukkelijk dat ze niet waren gevlucht voor de vervolging onder leiding van Al-Assad, maar voor de PYD. Aangezien de PYD in feite met Assad in Syrië samenwerkte, heeft Assad die gebieden op dat moment nooit aangevallen.

Later zochten mensen naar manieren om te profiteren van de onrust in het land en grepen de kans om de vervolging, die al jaren door de PYD werd verricht, te ontvluchten en hun toevlucht te zoeken in Turkije. Bijgevolg is dit in schril contrast met het beeld dat de PYD de internationale gemeenschap laat zien, want de PYD is een buitengewoon gevaarlijke terroristische organisatie die een leninistisch systeem heeft opgelegd en, net als de PKK, het eigen volk onderdrukt.

Wat Abu Abdullah al-Kurdi, de leider van het Syrisch Koerdisch Islamitisch Front, die spreekt namens de religieuze Koerdische gemeenschap in Rojava, zei over deze zaak is van groot belang: “We kwamen uit de kerkers van Al-Assad en gingen de kerkers van de PYD in. Deze twee zijn hetzelfde voor ons.”3

Multeci Kobani Turkiye

De kritiek op Turkije inzake Kobane was ernstig tegenstrijdig met de logica. Natuurlijk zal Turkije de PKK in Kobane niet ondersteunen. Tegelijkertijd heeft Turkije echter gedaan wat geen enkel ander land in de wereld heeft gedaan, de gehele bevolking van Kobane toegelaten en zelfs letterlijk een stad voor ze gebouwd. Het Turkse volk en het leger zijn gemobiliseerd om het comfort van onze Koerdische broeders uit Kobane te kunnen garanderen. Syrische Koerden hadden tranen van vreugde, niet alleen omdat ze waren ontsnapt aan ISIL, maar ook omdat ze de PYD ontsnapt waren en nu veilig op Turkse bodem waren.

Sterker nog, in de nasleep van de gebeurtenissen in Kobane bevestigden de religieuze Koerden in een persbericht dat zij de PKK nooit hebben gesteund: “Er bestaat geen twijfel dat moslims sterk genoeg zijn om te reageren op deze laffe bendes [leden van de PKK], die zoals bange konijnen Kobane ontvluchtten.”4

Zoals kan worden gezien, beschouwt het Koerdische volk in het Koerdische gebied van Syrië, Rojava, de controlerende PYD als een plaag en willen worden bevrijd van hun onderdrukking. Men mag niet vergeten dat hetzelfde geldt voor Turkije, dat de Koerden in Turkije nooit een zullen zijn met de PKK en dat de Koerden in Turkije altijd kunnen worden beschouwd als het doelwit van de PKK.

Het rapport van de Human Rights Watch is het meest significant in het bewijzen van de situatie in kwestie in het Koerdische deel van Syrië. Volgens dit rapport worden PYD-troepen betrokken bij willekeurige arrestaties, schendingen van de mensenrechten en onopgeloste moorden en ontvoeringen. HRW had een ontmoeting met een aantal gedetineerden in gevangenissen, die verklaarden dat ze gevangenen werden gehouden zonder een aanhoudingsbevel, verhinderd werden om te spreken tot hun advocaten, niet voor de rechter werden gebracht en voortdurend werden geslagen door ambtenaren. Het is ook gemeld dat hun kinderen geweren werden gegeven en werden gebruikt als militanten en dat er tientallen andere schendingen van de mensenrechten werden gepleegd. In het verslag wordt expliciet benadrukt dat de PYD direct deel uitmaakt van de PKK, een terroristische organisatie in Turkije en zegt dat sinds de Syrische regering zich uit de regio heeft teruggetrokken als gevolg van de burgeroorlog in 2012, de organisatie wat betreft de lokale rechtbanken, gevangenissen en politie zich willekeurig heeft gedragen. Het rapport benadrukt dat de betrokken praktijken zorgwekkend zijn.5

Op basis daarvan is het heel belangrijk om goed te kunnen oordelen over het feit dat de Koerdische mensen die er wonen sinds 2011 zijn gevlucht naar Turkije om weg te komen van vervolging door de PYD. De arme mensen daar proberen te ontsnappen aan een leninistische terreurorganisatie, die de macht heeft verklaard over de regio. Het feit dat ze liever naar Turkije gaan en weten dat ze daar veilig zijn moet een belangrijk teken zijn voor het Westen, die ofwel de situatie verdraaien of hier geen begrip van hebben.

Turkije omarmt trots en liefdevol iedereen die daar naartoe is gevlucht en kwam op een prachtige manier op voor onze Koerdische broeders en heeft ervoor gezorgd dat zij in veiligheid kunnen leven, maar tot op de dag van vandaag is het Turkije dat wordt beschuldigd van het niet helpen van de PYD terreurorganisatie in het Koerdische deel van Syrië. Vanwege de enorme inspanningen van de mondiale media dictatuur tegen Turkije, zijn maar heel weinig mensen zich bewust van deze opmerkelijke stand van zaken.

Het PKK-masker van het imperialisme

Lezers kunnen zich afvragen hoe we de PKK en de PYD als leninistische organisaties kunnen beschrijven terwijl hun aanhangers zo imperialistisch lijken, directe steun van de Verenigde Staten ontvangen, favoriet zijn in Europa en Amerikaanse vlaggen in hun handen houden. De reden hiervoor is dat de PKK en haar verlengstuk, de PYD, al sinds de vroege jaren 2000 een vakkundig gemaakt masker dragen.

Deze strategie, waartoe de PKK werd gedwongen in de nasleep van de zware nederlagen toegebracht door Turkije, werd versterkt door de Amerikaanse bezetting van Irak. Op dat moment weigerde Turkije om vanaf Turks grondgebied militaire troepen naar Irak te sturen en door die beslissing werd Turkije uitgesloten voor alle interventies tegen Irak. Bijgevolg had Turkije geen middelen om op te treden tegen de PKK-kampen op de berg Kandil.

De PKK greep, met behulp van de Iraanse troef tegen de VS, deze gelegenheid aan om de indruk te wekken dat het een bondgenoot van de VS was. Het was niet langer een geheim dat de Amerikaanse regering in die tijd verschillende vormen van steun aan de PKK-kampen ten noorden van de 46e parallel, een veilige zone, had gestuurd. De PKK kwam dan ook naar voren als een imperialistische, Koerdische nationalistische beweging en een belangrijke bondgenoot. De VS en de andere coalitietroepen werden hierdoor in verwarring gebracht en concludeerden dat de organisatie een ideale kandidaat voor het plan van een Groot-Koerdistan was. Van dat imperialistische masker profiteerde de PKK daarna enorm.

Dit masker was zo overtuigend dat de westerlingen, die een Koerdische staat in het Midden-Oosten beschouwen als zijnde in hun voordeel, zeer bereid waren om dit uit te voeren. De PKK maakte veel gebruik van dat verlangen en begon plotseling imperialistische taal over te nemen. Dat masker bedroog, ook in Turkije, communisten en extreem linksen. Deze sluwe en goed gemaakte list is in feite een bekende communistische tactiek. Om dat te laten zien, moeten we eerdere voorbeelden uit de geschiedenis bekijken.

ABD_Bayragi_Apo

Stalin, bijvoorbeeld, was een van de bloedigste vertegenwoordigers van de communistische ideologie en gebruikte extreem harde taal tegen religie, zoals het communisme voorschreef:

“Wij blijven doorgaan en zullen propaganda blijven voeren tegen de religieuze vooroordelen. ...De partij kan niet neutraal zijn ten opzichte van religie en voert anti-religieuze propaganda tegen alle religieuze vooroordelen...” 6

Diezelfde Stalin, die sprak van anti-religieuze propaganda tegen alle religies, ondertekende in de vroege jaren van de Tweede Wereldoorlog een akkoord met de Russisch-orthodoxe Kerk, waardoor de heropening van tienduizenden kerken en de herbouw van de hiërarchie onder het leiderschap van de kerk weer was toegestaan. Daarnaast werd de islamitische sharia erkend in het zuiden, werd het boeddhisme ondersteund in het oosten en het anti-semitisme sterk afgekeurd. Er was slechts één reden voor die vreemde opvatting namelijk om het fascisme te elimineren, dat was geëscaleerd als een existentieel gevaar voor het communisme in de oorlog en om steun aan te trekken in de strijd om Hitler te verslaan. Om zich te verzetten tegen de nazi’s gebruikte Stalin voor een lange tijd de invloed van de kerk.

Stalin_Lenin

Lenin voerde, met het oog om de instortende Russische economie nieuw leven in te blazen, op korte termijn een wijziging in op het economisch beleid om het niveau van de kapitalistische landen te bereiken en de beginselen van het kapitalisme werden aangenomen. Onder dit systeem, bekend als de Nieuwe Economische Politiek (NEP), werd een beleid aangenomen waardoor kleine bedrijven door konden gaan met het doel om winst te maken zoals in het kapitalisme. De bolsjewieken beschouwden de NEP als een tijdelijke maatregel, maar vanwege het feit dat de NEP het beleid van de kapitalistische economie goedkeurde werd dit bekritiseerd binnen de partij. De NEP, een beleid dat compleet in strijd is met de communistische opvatting van de economie, werd aangenomen als een essentiële maatregel en zou vervolgens worden verlaten zodra er voldoende economische groei was bereikt. Dezelfde tactiek kan vandaag de dag worden gezien in het Chinese Hongkong beleid.

Komunizm

Een ander interessant voorbeeld van de communistische vorm van het veranderings- en intrekkingsbeleid kan worden gezien in hun aanpak ten aanzien van het gezin en de staat. Zoals we in voorgaande delen in detail hebben beschreven, is het communisme hevig gekant tegen het gezin en de staat en beschouwt deze twee instellingen als obstakels in de strijd om terug te keren tot de gemeenschappelijke samenlevingen. Toch nemen communisten in het algemeen hun toevlucht tot een list en zeggen dat een sterke staat nodig is om afstand te kunnen nemen van het gezin, maar voor het stichten van een sterke staat moet eerst het instituut gezin worden versterkt. Zij doen daarom eerst een stapje terug en versterken het gezin. De communistische staat wordt hiermee versterkt, waarna het met de instelling gezin geleidelijk wordt afgerekend. De volgende fase betreft het afschaffen van de staat en dat is gemakkelijk voor de communisten in een maatschappij zonder gezin of religieuze waarden.7

Communistische tactieken worden door de meeste communistische leiders op een bepaalde manier toegepast en werden als essentieel beschouwd om het communisme te laten groeien en bloeien. Anders gezegd, alle mogelijke maskers worden omwille van een machtige communistische staat opgezet. Het was duidelijk dat Stalin nooit de kerken zou steunen maar toen de omstandigheden hem hiertoe dwongen, werd het masker met groot meesterschap opgezet. En er werden geen concessies gedaan aan die bedrieglijke schijn.

De PKK past momenteel dezelfde methode toe. De PKK realiseerde zich dat de manier om zich te vestigen in de regio en het verkrijgen van autonomie was om meer toenadering te zoeken met het Westen. Zij zijn zich bewust van het feit dat ze met een communistische identiteit een negatieve reactie van de wereld supermacht, de Verenigde Staten, over zich af zouden roepen en dat een dergelijke reactie onvermijdelijk zou leiden tot een mislukking.

Ondanks het feit dat ze fel gekant zijn tegen het staatsbestel en georganiseerd zijn met de bedoeling het te vernietigen, veranderde de organisatie haar manier van spreken en begon met het beschrijven van het bestaan van de Republiek Turkije als een garantie voor hen en dit was een aparte tactiek. Natuurlijk beseffen zij zich dat in de autonomie fase, de Republiek Turkije een borg voor hen zou kunnen zijn en dat de republiek hun belangrijkste bron van financiering, wapens en infrastructuur zou zijn. Dat is de reden waarom de PKK en haar aanhangers het altijd hebben over het belang van het bestaan van de staat. Het werkelijke doel is echter dat, als ze eenmaal een eigen staat hebben gevestigd, ze alle landen in de regio met inbegrip van de Republiek Turkije willen opheffen en op deze manier willen doorgaan tot de doelstelling van een communistische wereldstaat is bereikt. Deze toespraken zijn dan ook niet meer dan een tactiek.

Vrouwen onder het masker van het imperialisme

PKKli_Kadin

Aangezien de PKK in de jaren 90 de tactische wijziging in kwestie begon door te voeren, lieten ze ook vrouwen tot de organisatie toe. Op dat moment waren er belangrijkste divisies binnen de organisatie opgestapt, was het verzwakt en leed het zware verliezen. Bijgevolg is het werkelijke doel achter de toelating van vrouwen tot de partij om vrouwen te gebruiken als strijders om mannelijke terroristen aan te moedigen. Aangezien de PKK vanaf die tijd vrouwelijke vechters opleidde, werd de weg naar de concurrentie onder de mannelijke meerderheid geopend en werden de mannen hierdoor aangemoedigd.

Vanaf dat moment maakte de PKK vrouwen een belangrijk deel van haar masker van het imperialisme. Het manifesteerde zich als een groep die sprak over de rechten van vrouwen en maakten vrouwen belangrijk in het Midden-Oosten, waar vrouwen op basis van radicale ideeën maar al te vaak als tweederangs burgers werden beschouwd. Dit is een zeer gevoelig punt voor het Westen en de PKK benut deze gevoeligheid vakkundig. Het trok de aandacht van het Westen als de enige gemeenschap die sprak over de rechten van vrouwen in een fundamentalistische regio, die geen waarde hecht aan vrouwen in het algemeen.

Het moet duidelijk worden gemaakt dat het natuurlijk van essentieel belang is om te pleiten voor de vrijheid en superioriteit van vrouwen en dat het een van de fundamentele beginselen van onze godsdienst is. In die zin is het Midden-Oosten een zeer achtergebleven regio en de belangrijkste reden is dat de islamitische gebieden lang geleden de Koran de rug toekeerden en in plaats daarvan naar een bijgeloof gingen. Als het gaat om de waardering van vrouwen moet Turkije een pionier zijn en een perfect rolmodel vertegenwoordigen voor het Midden-Oosten.

Het onderwerp van kritiek hier is niet wat de PKK zegt over vrouwen, maar de hypocrisie. De PKK heeft deze taal en dit beleid met betrekking tot vrouwen alleen maar overgenomen omdat het de makkelijkste manier is om de gunst van het Westen te krijgen. Wat vrouwen binnen de organisatie zeggen, suggereert echter het tegenovergestelde van die mooie woorden.

PKKli_Kadint
PKKli_Kadint

Een vrouwelijk PKK-lid, onder de schuilnaam Zelal, zegt:

“Ik bekritiseerde Öcalan voor zijn houding en zijn beleid. Ik had kritiek op de interne democratie van de organisatie en de achterstand van de mensen... Ze hebben mij twee maanden in de gevangenis gezet. Toen ik weer vrij kwam, beschuldigde Öcalan mij ervan op een oefenterrein, in het bijzijn van 500 mensen, dat ik hem had tegengesproken. Hij zei ‘Men heeft niet het recht om iets tegen een godheid te zeggen. Als je een godheid tegenspreekt, zul je worden geveld’. Met andere woorden, hij heeft zichzelf de goddelijke status toegeschreven. Ik wilde de organisatie verlaten, maar ze dreigden me te doden. Ik ben nog nooit in mijn leven zo bang geweest.” 8

De persoon met de schuilnaam Bese, die actief was in de organisatie tijdens het veranderingsproces, zegt:

“Toen ik bij de PKK kwam, was ik verheugd. Ik had een geweer, dus ik dacht dat ik vrij was. Maar naarmate de tijd verstreek, realiseerde ik me dat dit geen vrijheid was want ik had geen eigen identiteit meer. Ik kon niet vrij mijn ideeën of kritiek uiten. Ik wilde de organisatie verlaten, maar ik kon niet weg.” 9

Een vrouw, met de schuilnaam Layla, zegt:

“Er gebeurde niets voor de vrijheid van vrouwen in de PKK, afgezien van wat er op symbolisch- en show-niveau gebeurt. En wat er gebeurde beschadigde de vrijheid van vrouwen juist meer, omdat het Öcalan was, een man, die deze ideologie ontwikkelde, deze organiseerde en alle beslissingen implementeerde in naam van de vrouw. Voordat ik bij de PKK kwam, was ik vrij. Ik had bij de PKK geen individuele mening met betrekking tot het heden of de toekomst, noch kon ik die ooit hebben.” 10

PKKli_Kadint

Symbolen, Acteurs en Vrouwen in de PKK, Necati Alkan

De schrijver Necati Alkan zei dit in zijn boek, dat geschreven is op basis van zijn eigen observaties en interviews:

“Vrouwen, die in de jaren 90 verschillende taken en verantwoordelijkheden werden opgelegd door de PKK, werden de belangrijkste kracht om de organisatie levend te houden. Alle ondervraagde vrouwen zeiden dat de ‘organisatiestructuur’ zou instorten als die kracht zou vertrekken. Ronahi zegt: ‘Als er geen vrouwen zouden zijn, zou je geen mannen in de organisatie kunnen houden.’ Beritan zegt: ‘Mannen blijven in de bergen door de vrouwen.’ Ejin zegt: ‘Niet één man zou in de bergen blijven als daar geen vrouwen zouden zijn’, Revşen zegt: ‘Als de vrouwen de organisatie zouden verlaten, zou niemand in de bergen blijven’ en Pelin zegt: ‘als de vrouwen zouden vertrekken, zouden de mannen geen moment langer in de bergen blijven.’ Al deze reacties zijn in deze context zeer belangrijk.” 11

Volgens de analyse van Alkan werden vrouwen in het begin door de PKK in feite beschouwd als ‘slaven die bevrijd moesten worden’, maar werden sinds de jaren 90 aangeduid als “kameraden” toen ze begonnen deel te nemen aan gewapende aanvallen en als “godinnen” toen ze in 1996 begonnen deel te nemen aan de zelfmoordaanslagen. Ondanks al deze paarse proza blijkt echter dat in de praktijk binnen de organisatie wordt neergekeken op vrouwen door mannen, dat ze niet worden beschouwd als een gelijke en dat ze worden ondergewaardeerd. Veel vrouwen die zich ongemakkelijk voelen bij de verschillen tussen de woorden en de daden van de organisatie en zijn beloften en acties, wensten de organisatie te verlaten. Sommigen ontsnapten en anderen werden gevangen genomen tijdens het ontsnappen en werden vervolgens uitgemaakt voor verraders en gestraft.12

Het is geen verrassing dat, ondanks al dat gepraat, vrouwen zeggen dat hun enige rol binnen de PKK was “om te worden gebruikt.” Vrouwen werden onder communistische systemen altijd beschouwd als waardeloze entiteiten. Hetzelfde geldt dus ook binnen de PKK. Sterker nog, omdat als gevolg van zijn marxistisch-leninistische ideologie Öcalan gezin, de wet, onderwijs, religie en stam als bovenbouw vestigingen ziet, beschreef hij in zijn eerste publicaties vrouwen als mensen die “de man verlaagt en corrumpeert” 13

Aangezien het communisme een ideologie is die een communaal systeem wenst, kan er in een dergelijk systeem geen sprake zijn van “waarde van de vrouw”. Onder het gewenste communistische systeem worden vrouwen, net zoals kinderen en alle andere goederen, beschouwd als gemeenschappelijk eigendom. In een omgeving waarin geen familiemoraal bestaat en waarin alles in de gemeenschappelijke arena als “grondstof” kan worden benut, kan de aard van een ‘waarde’ die aan vrouwen wordt toegekend gemakkelijk worden begrepen.

Religie onder het masker van het imperialisme

De PKK draagt hetzelfde masker als het gaat om religie. Westerse politici en schrijvers zijn over het algemeen ingenomen door de ‘gematigde’ moslim indruk gegeven door de PKK en de organisatie scoort onder dat mom in het Westen zeer hoog. Sommige westerse commentatoren wijzen op het feit dat het Midden-Oosten als gevolg van het radicalisme is veranderd in een zee van bloed en zien een bondgenoot die naar voren komt met gematigde verklaringen als zeer geschikt voor hun eigen normen. Sterker nog, de schrijver Bernard-Henri Levy stelt dit expliciet: “[In de Koerdische gebieden] men vindt er een niveau van gelijkheid, respect voor het secularisme en de minderheden en een moderne, gematigde en oecumenische opvatting over de islam die, op zijn zachtst gezegd, zeldzaam is in die regio." 14

bernard Henri levi Huffington Post

March 12, 2015, The World Post (The Huffington Post)

Deze belangrijke en misleidende factoren maken een bondgenoot die goed gebruikt kan worden in een gebied van strategisch belang en dat wordt ook goed gebruikt en is zeer waardevol voor het Westen. Maar dit is gewoon weer een misleidende tactiek van de PKK.

Zoals we in het begin van dit boek in detail met bewijsstukken zagen, ontstond het communisme samen met de ideologie van het atheïsme en alle communistische leiders zijn in feite bezig met een atheïstische propaganda. De concepten van religie, moraal en gezin zullen worden achtergelaten in de communistische staat, die ze van plan zijn om te stichten. De houding van de PKK-leider Öcalan, die ooit zei: “Ik heb me afgewend van God en ging voorbij God” (God staat hier zonder twijfel boven) met betrekking tot religie is ook in detail uiteengezet in de voorgaande paragrafen.

De PKK werd gevormd rond die ongodsdienstige ideologie. Bijgevolg is de perceptie van een gematigde islam na een bepaalde datum niets anders dan een misleiding van de PKK. Ze zijn tegen elke vorm van religie, maar sommige mensen in het Westen geloven wat ze willen geloven en denken dat de PKK het model belichaamt dat zij al jaren in hun hoofd hebben en worden hierdoor openlijk bedrogen.

Perceptie-operaties in het Westen

PKKli_Kadint

Washington Post, 27 november 2014

De afbeelding van een terrorist als een symbool van liefde en mededogen in een van 's werelds grootste kranten, is het belangrijkste bewijs dat de media dictatuur optreedt als onderdeel van het Midden-Oosten plan.

Zoals we al hebben gezien, zijn sommige westerse schrijvers begonnen met een intensieve operatie om dit 100-jaren plan uit te voeren, omdat ze oprecht geloven in het masker dat wordt gedragen door de PKK. Wij moeten natuurlijk hier de dominantie van de wereldwijde media dictatuur vermelden. De landen, mensen, systemen, ideologieën en instellingen die 's werelds grootste mainstream media organisaties wel of niet zullen ondersteunen, zijn nu allemaal gedefinieerd.

Het project is gebaseerd op het ondersteunen van diegenen welke worden ondersteund door de mensen die de macht hebben en zoveel mogelijk mensen die zij niet ondersteunen te denigreren; zij die behoren tot de wereldwijde media kunnen hier nooit van afwijken. Nieuwsverslagen moeten in die context worden uitgezonden en commentatoren moeten in die context hun stukken schrijven. Aangezien het systeem in kwestie een dictatuur is, moet iedereen die zich niet aan deze regels houdt zeker worden gemarginaliseerd. Onder dit systeem, waarvan de hele wereld zich bewust is en dit stilletjes toestaat, wordt de perceptietechniek dienovereenkomstig uitgevoerd. Degenen die verantwoordelijk zijn voor de wereldwijde media bereiken, door het betrekken van verschillende mensen waarvan ze denken dat ze die in de regio in kwestie kunnen gebruiken, gemakkelijk hun doelen.

De wereldwijde media zijn onlangs begonnen om deze techniek heel intensief te gebruiken voor de PKK. Onder invloed van het perceptie beheer in kwestie, begonnen sommige landen zelfs te praten over het schrappen van de PKK van de lijst van terroristische organisaties. Zozeer zelfs, dat de leden van deze verraderlijke organisatie, die in de afgelopen 30 jaar meedogenloos Turkse militairen en het Koerdische volk hebben vermoord, nu werden gefotografeerd met een babybeertje, onder de titel: “Turkije denkt nog steeds dat deze man die een babybeer vasthoudt, een terrorist is. Maar is hij dat wel?” 15

De beeltenis van een terrorist als een symbool van genegenheid in een van 's werelds toonaangevende dagbladen en het selecteren van Midden-Oosten schrijvers in het bijzonder om die indruk te geven, is een tactiek van deze perceptietechniek in kwestie. De Westerse geheime staten implementeren deze tactiek door gebruik te maken van dergelijke ruwe en bekende methoden en doen dit zo schaamteloos, dat het ze niet kan schelen of mensen haar eigenlijke doel beseffen of niet. Uiteindelijk is er niemand die in staat is om de media dictatuur in kwestie te bekritiseren of af te remmen.

De impact van dit perceptie-management is niet te overzien. Met de informatie die ze alleen uit dit soort publicaties halen, zien de mensen in het Westen in het bijzonder, de PKK als een onschuldige gemeenschap en zijn ze zich niet bewust van het feit dat dit een uiterst gevaarlijke organisatie is die mensen verraderlijk in de rug schiet en al decennia lang onschuldige mensen doodt en ook talloze executies binnen haar eigen gelederen uitvoert.

Het is dankzij deze perceptieoperatie natuurlijk gemakkelijk om de indruk te wekken dat het “Turkije is die de Koerden vervolgt.” Westerlingen in het bijzonder stellen zich voor dat de PKK de Koerden vertegenwoordigt en dat Turkije alle Koerden verafschuwt. In feite is het Koerdische volk van onschatbare waarde als het gaat om symbolen van het karakter, de eer, de eerlijkheid en het fatsoen van Turkije. De PKK, aan de andere kant, is een verachtelijke en verraderlijke terreurorganisatie die onze Koerdische broeders in de eerste plaats onderdrukt en een blok is aan hun been. Zo groot is het verschil tussen die twee.

Het doel achter deze listige methode, die door een deel van de media wordt gebezigd, is de naam van Turkije zwart maken en de PKK in een goed daglicht stellen. Zoals we al in detail hebben gezien, is het plan om Turkije te verdelen en is het de droom om een Groot-Koerdistan te realiseren. Turkije als een machtig land waar anderen naar luisteren is vanuit dat perspectief een gevaar. Om die reden wordt het verzet van Turkije tegen de PKK gepresenteerd als een soort misdaad en wordt Turkije vervreemd in de internationale arena voor het niet ondersteunen van een terreurorganisatie in Kobane, die hen zelf aanvalt.

Dit is waarschijnlijk voor het eerst in de wereldgeschiedenis. Geen enkel land ter wereld is ooit gedwongen om een terreurorganisatie, die verraderlijke aanvallen pleegt op de binnenlandse vrede, de overheid en de burgers en die voorkomt op bijna alle lijsten van terreurorganisaties ter wereld, te helpen. Geen enkel land is ooit geïsoleerd voor het bekritiseren van een terreurorganisatie.

Geen enkel land is ooit gezegd: “Waarom houden jullie niet van deze terreurorganisatie die jullie zoveel pijn doet?” Of “Waarom weigeren jullie om ze te voorzien van wapens?” Deze buitengewone stand van zaken, de eerste in zijn soort, wordt door de wereldwijde media dictatuur afgeschilderd als iets redelijks. De wereld geeft Turkije de schuld door te zeggen: “Waarom geef je geen wapens aan jullie vijand?” Feitelijk heeft de meerderheid van deze mensen geen idee waar ze het over hebben.

De wereldwijde media dictatuur is krachtig genoeg om gemakkelijk alles naar zijn eigen hand te zetten. Mensen die zich niet bewust zijn van deze sluwe tactiek zijn degenen die gemakkelijk kunnen worden misleid door dit perceptie-management. Jammer genoeg gebeurt dit bij heel veel mensen.

Kurt Esnafi PPK isyan Kurt Esnafi PPK isyan

Radikal, 15 januari 2008 - De PKK heeft de Koerden geschaad

November 28, 2012 - Koerdische handelaars komen in opstand tegen de PKK

Pseudo-intellectuele hielenlikkers in het Midden-Oosten en Azië

Bos Adamlar Dunya

Het is zeer belangrijk om goed op de hoogte te zijn over de gebreken van het karakter en de logica van degenen die er de voorkeur aan geven om de Amerikaanse, Britse, Duitse en andere geheime staten te steunen in plaats van de belangen van de islam en de moslims. De meest onderscheidende kenmerken van deze pseudo-intellectuele hielenlikkers is hun gevoel van minderwaardigheid en de manier waarop ze dit proberen te verdoezelen. Zulke mensen, die vaak worden aangetroffen in Azië en het Midden-Oosten, doen vele dwaze concessies om prestige en, nog erger, om anderen aan te moedigen om ook dergelijke concessies te doen.

Dit karakter defect - dat geen enkele moslim die in God gelooft en die weet dat alle macht en kracht Hem toebehoren ooit zou vertonen - verspreidt zich snel, door in de meeste landen te worden aangemoedigd door dergelijke types. Het is van het grootste belang om een nauwkeurige analyse uit te voeren om de nodige voorzorgsmaatregelen te kunnen nemen voordat dit verandert in een maatschappelijke ziekte en om de morele en intellectuele gebreken van deze mensen bloot te stellen.

Een van de belangrijkste activiteiten van inlichtingendiensten zoals de CIA en denktanks die verlengstukken van dergelijke organisaties zijn, is om mensen die ze kunnen controleren in het Midden-Oosten en Aziatische samenlevingen te kunnen identificeren. De CIA en andere inlichtingendiensten zijn echter niet geneigd om rechtstreeks met hen in contact te treden, maar maken gebruik van verschillende denktanks of schrijvers als tussenpersonen. Na het identificeren van zulke mensen met hun gevoel van minderwaardigheid, kunnen zij deze met clichématige taal en ideeën voor zich winnen.

Ze beginnen deze mensen te benaderen door dingen te zeggen als: “Je bent zeer getalenteerd en je zou een geweldige en beroemde schrijver kunnen zijn”, “Je bent heel slim en je slimheid onderscheidt zich van andere mensen” of “Jij bent anders dan de rest.” Een van de tactieken die ze vaak gebruiken om mensen te beïnvloeden met dat pseudo-intellectuele schijnheilige karakter is om ‘te manipuleren’ door hen te zeggen: “Jij bent slim en modern. Moslims worden verkeerd begrepen, het zou een grote impact hebben als mensen jou zouden kunnen zien.” Omdat ze nauwkeurig het gevoel van minderwaardigheid van de andere persoon identificeren en weten dat ze hen gemakkelijk kunnen beïnvloeden met een dergelijke manipulatie, nemen ze vaak hun toevlucht tot dergelijke ideeën.

De volgende stap is om de artikelen van deze schrijvers met hun gevoel van minderwaardigheid te controleren. De meeste van deze personen zijn eigenlijk geen talentvolle schrijvers, maar toch worden ze op de een of andere manier schrijver gemaakt. Deze mensen worden eerst in de gelegenheid gesteld om te schrijven voor de binnenlandse markt en later voor internationale websites of kranten. Ze worden dan “beroemd”. En al deze artikelen worden begeleid en in het algemeen volledig herschreven door degenen die hen deze kansen bieden. Het begint met advies in de trant van “Denk je niet dat het misschien beter is om in plaats daarvan dit te doen?” waarna deze artikelen geleidelijk aan volledig achter de standpunten en de belangen van die duistere krachten komen te staan. Dat is het achterliggende bedrog van tientallen artikelen in de internationale arena tegen een moslimland of moslims, die allen duidelijk een gemeenschappelijke bron delen.

Aan de basis van dit systeem ligt het pseudo-intellectuele schijnheilige karakter van de verschillende schrijvers in het Midden-Oosten en Azië. Laten we nu dat schijnheilige karakter eens nader bekijken:

Het defaitisme dat voortkomt uit een minderwaardigheidscomplex

LT Kahve Genc

Een minderwaardigheidscomplex is in het Midden-Oosten en Azië een wijdverbreid psychologisch probleem. Het complex is afgeleid van een persoon die zichzelf in vergelijking met iemand anders, in het bijzonder iemand die hij als superieur beschouwt, minderwaardig vindt. Veel mensen uit Azië en het Midden-Oosten hebben als gevolg van de kleur van hun huid, de taal die ze spreken of het feit dat hun middelen relatief minder zijn dan die van het Westen, dit bewustzijn. Volgens de perverse mentaliteit van deze mensen is geboren zijn in het Midden-Oosten of in een Aziatisch land of een Arabische, Pakistaanse, Indiase of Egyptische afkomst hebben, genoeg om je minderwaardig te voelen. Degenen die in het Westen zijn geboren moeten persé superieur aan hen zijn.

Omdat ze geen zelfrespect hebben, zijn deze mensen niet in staat om een karakter te ontwikkelen dat gerespecteerd zal worden door anderen. Ze worden letterlijk gepijnigd door hun gevoelens van minderwaardigheid in de visie van de mensen die ze beschouwen als hun ‘meerderen’ en om hen tevreden te houden proberen ze dat gevoel van minderwaardigheid te bedekken. Ze proberen zich altijd te bewijzen aan de mensen voor wie zij optreden als hielenlikkers. Zij pleiten dan ook niet voor hun eigen ideeën, maar voor ideeën die zijn opgelegd door anderen en veronderstellen dat zij door dit te doen hierdoor meer aanzien zullen genieten. Ze leven geen echt leven, maar een leven dat is gevormd door het idee van “als je dit doet, zul je bewonderd worden.”

Pseudo-intellectuele hielenlikkers worden stap voor stap door hun heren en meesters voorbereid

Tokalasan Gencler

Pseudo-intellectuele hielenlikkers zijn gemakkelijk inzetbaar gereedschap voor inlichtingendiensten en verschillende denktanks in het verlengde daarvan. De betrokken organisaties maken doorgaans gebruik van deze mensen om onderwerpen, die ze zelf niet ter sprake kunnen brengen of die misschien een negatieve reactie uitlokken, naar voren te brengen. Zo zou het onder het internationale publiek niet correct zijn als een Amerikaan een opmerking zou maken over Turkije wat bij het Turkse publiek niet in goede aarde zou vallen. Maar als een Turkse schrijver dingen over Turkije zegt, dan is dat een veel meer sensationeel geval. Dat is de reden waarom de identificatie en de opleiding van pseudo-intellectuele hielenlikkers en ze klaarmaken voor gebruik zo'n belangrijk proces is.

Zodra deze schijnheilige karakters zijn geïdentificeerd, gaan ze door een langdurig en veeleisend proces. Deze mensen worden eerst benaderd door hen te vertellen: “Jij bent een intellectueel en heel anders dan de anderen.” Daarna worden ze geleidelijk in de gewenste vorm gekneed. En tijdens dit proces is het de immense inspanning van de pseudo-intellectuele hielenlikker om goedkeuring te krijgen van het grootste belang voor hun “heren en meesters”. Ze beginnen met het beïnvloeden van zo'n persoon door eerst zijn ‘intelligentie’ en ‘kennis’ te prijzen, terwijl ze enerzijds hun eigen filosofieën laten inprenten en anderzijds ze die persoon in een schrijver veranderen.

Begeleiding in de trant van “Deze zin over dat onderwerp is niet helemaal goed” of “Waarom zou je het in plaats daarvan niet op deze manier doen?” is eigenlijk een deel van de training. Door middel van deze uitgebreide training worden deze mensen zowel veranderd in schrijvers als geïndoctrineerd met een bepaalde filosofie. Na kleine correcties van de zinnen in hun artikelen, verandert dit in: “Waarom laat je ons dit gedeelte niet voor je schrijven?”. Hele alinea's worden toegevoegd of verwijderd. Gedurende deze tijd begint de pseudo-intellectuele hielenlikker te leren welke vorm de ‘ideale’ geschreven tekst zou moeten hebben. Het resultaat is een grote productie van een groot aantal artikelen dat het werk is van een gemeenschappelijke geest om dezelfde manier van denken te verdedigen. Veel artikelen die je in het bijzonder in het buitenland leest, worden op die manier voorbereid.

Alman Gazeteci Udo Ulfkotte

De Duitse journalist Udo Ulfkotte

De opleiding van pseudo-intellectuele hielenlikkers beperkt zich niet alleen tot hun artikelen. Ze worden ook gedetailleerd onderwezen over hoe ze zich in een bepaalde omgeving moeten gedragen, wat ze waar moeten dragen, over welke onderwerpen ze grapjes kunnen maken en hoe ze op gebeurtenissen moeten reageren. Hen wordt verteld dat als ze beroemd willen worden in het Westen, bewonderd willen worden door hun omgeving en gezien willen worden als “iemand die zeer belangrijk” is in hun eigen land, ze zich aan dit model moeten houden. Het uiteindelijke resultaat zijn mensen zonder eigen geloof, analyses of ideeën en die volledig gewijd zijn aan de overtuigingen, filosofieën en leefstijl van hun ‘heren en meesters.’

Op dit punt stelt de persoon zich voor dat hij vrienden heeft in een erg belangrijke sociale kring. Het idee dat ze zo'n kring van vrienden hebben verworven zal uiteindelijk, ook al is het een beetje, hun minderwaardigheidscomplex verminderen. De mensen die verantwoordelijk zijn voor het systeem zijn bijzonder zorgzaam om dit gevoel aan hun te geven. De Duitse journalist Udo Ulfkotte, die toegaf voor de CIA te werken, heeft heel duidelijk samengevat hoe het systeem werkt:

“De reden dat ik hiermee instemde was dat ik uit een arm gezin kwam. Het was alsof een arm kind zich plotseling in een snoepwinkel bevond en alles was gratis... In plaats van geld, gaven ze me dingen die niet voor geld te koop zijn. Bijvoorbeeld, een ereburgerschap in de Amerikaanse staat Oklahoma, gouden horloges, 5-sterren reizen en zelfs vrouwen. Maar het belangrijkste van alles is dat ik werd opgenomen in een 5-sterren business netwerk. Ik kon om hulp vragen wanneer ik dat nodig had, omdat ik de hoogste mensen in het netwerk kende. Je wordt uitgekozen om je in dezelfde diplomatieke omgevingen als kanseliers te begeven. Je wordt naast invloedrijke mensen geplaatst wanneer je een reis naar het buitenland maakt. Ze vertrouwen jou. Dat was een heerlijk gevoel.”

Zoals we kunnen zien, bevredigd het systeem gevoelens zoals 'beroemd zijn, schouder aan schouder staan met beroemde mensen en worden bewonderd, van degenen die hij wenst voor zich te winnen. Schouder aan schouder staan met de ministers en leden van het parlement, met andere woorden, de indruk wekken dat jij ook belangrijk bent is voor zulke mensen veel belangrijker dan geld.

Het verlangen voor goedkeuring, het idee om goed bevonden te worden door de ‘heren en meesters’

Avucta Dolarlar

Het meest gevoelige punt van de mensen met een minderwaardigheidscomplex is ‘serieus genomen’ worden. Zij die weten hoe dat te doen, kunnen gemakkelijk deze mensen beïnvloeden door kleine gebaren te maken en geschenken te geven.

Om een pseudo-intellectuele hielenlikker voor je te winnen bestaat er geen noodzaak voor dure geschenken. Terwijl ze hebzuchtig lijken te zijn, verwachten ze eigenlijk geen verheven positie of titel. Het allerbelangrijkste voor hen is om de goedkeuring te krijgen van degenen tegen wie zij opkijken, omdat zij een gevoel van minderwaardigheid hebben tegenover die mensen. Zelfs als ze de leiding hebben in hun eigen land of de CEO van een groot bedrijf worden, zijn ze nog steeds dat gevoel van minderwaardigheid tegenover degenen niet kwijt. Daardoor kunnen ze nooit ontsnappen aan de verlangen om door hen te worden gewaardeerd en bewonderd.

Omdat het hun doel is om aardig gevonden, goedgekeurd, geëerd en gewaardeerd te worden, horen ze graag dingen als “Goed gedaan, dat was een goed geschreven stuk” of “Dat was een goede toespraak”, wat ervoor zorgt dat ze met hun hoofd in de wolken lopen. Om de woorden “Goed gedaan” te horen, aarzelen ze geen moment over het schrijven van negatieve dingen over hun eigen kring, geliefden of land.

Kuyrukta Bekleyen Mavi Yakali Calisanlar

Ze denigreren genadeloos en kijken op iedereen neer. Het belangrijkste onderwerp van hun geschriften bestaat over het algemeen uit een dergelijke belediging. Zij denken dat hoe meer zij zich tegen moslims uitspreken, hoe meer dwaze kritiek ze op moslims hebben en hoe meer ze neerkijken op de moslims, hoe meer lof zij zullen ontvangen.

Ze hebben zelfs de neiging om dingen te zeggen in de trant van “Kijk, niemand kan moslims zoveel verwijten als ik. Ik ken ze het beste dus ik kan ze ook het beste vernederen.” Of ze denken dat hoe meer ze hun eigen land denigreren als “ondemocratisch”, “achterlijk” of “onderdrukkend”, hoe meer goede beoordelingen zij zullen krijgen. De manier waarop een groot aantal schrijvers hun eigen land denigreert naar buitenlanders en neerkijken op hun eigen mensen is gebaseerd op de boodschap “ik ben anders dan hen. Ik ben in feite een van jullie.” Het doel achter hun artikelen en analyses is niet om echte kritiek en oplossingen te bieden, maar om propaganda te maken en de woorden “goed gedaan” te horen.

Natuurlijk kunnen moslims of de landen waarin zij leven een houding hebben die kritiek verdient en dat deze kritiek moet worden geleverd. Maar het doel van deze pseudo-intellectuele hielenlikkers is niet om fouten te corrigeren door middel van kritiek, maar om goedkeuring te krijgen van de mensen wier goedkeuring zij zoeken. Dat betekent dat hun geschriften, analyses en uitspraken niet verder gaan dan propaganda voor de kringen in kwestie.

Ze bieden ook hun seksualiteit aan hun heren en meesters

Elinde Kahve Telefonda Konusan Bayan

Een van de meest angstaanjagende aspecten van deze clan-achtige orde is de manier waarop de pseudo-intellectuele hielenlikkers van het Midden-Oosten en Azië ook hun seksualiteit aan hun ‘heren en meesters’ aanbieden. Man of vrouw, deze pseudo-intellectuele hielenlikkers proberen ook de fysieke en seksuele goedkeuring te krijgen van degenen die zij beschouwen als superieur aan hen. Jonge meisjes uit het Midden-Oosten en Azië worden ter beschikking gesteld voor het plezier van mensen van middelbare leeftijd die tot geheime organisaties in het Westen behoren en veel materiële middelen tot hun beschikking hebben.

Op dezelfde manier zoals jonge meisjes, die beroemd willen worden in de filmindustrie, van tijd tot tijd hun seksualiteit aan mensen aanbieden, waarvan ze geloven dat die hen kunnen helpen om een ster te worden, stellen ook sommige vrouwen uit het Midden-Oosten en Azië met gevoelens van minderwaardigheid hun lichamen beschikbaar, zodat hun artikelen kunnen worden weergegeven in een bekende krant of om zo hun visie op een bekend kanaal te laten horen. Het is bekend dat veel jonge Palestijnse, Pakistaanse of Egyptische vrouwen, die deel uit willen maken van bepaalde kringen, dergelijke relaties gebruiken.

Deze jonge vrouwen die hun eigen seksualiteit aanbieden om aanvaard te worden, raken betrokken in een vreemd systeem. Ze bieden niet alleen hun seksualiteit aan aan degenen met wie zij rechtstreeks in contact zijn, maar worden ook gedwongen om hun seksualiteit aan te bieden aan degene die door hun meester wordt aangewezen. Hoewel dit een vernederende situatie is, is het niet ongebruikelijk in deze kringen.

Een aantrekkelijke Palestijnse vrouw die een relatie aangaat met een bekende Israëlische zakenman, waardoor ze deel wordt van de kring waar ze haar hele leven al aan wilde deelnemen en ook relaties aangaat met andere 'heren en meesters’ om in deze kring te kunnen blijven, is een voorbeeld dat veel voorkomt. Van veel politici, die betrokken zijn bij duistere Amerikaanse en Britse politiek, is bekend dat zij gebruik hebben gemaakt van deze situatie. Veel meisjes uit het Midden-Oosten en Azië worden op deze pijnlijke wijze door persoonlijkheden, waaronder voormalige ministers, voormalige premiers en oud-wetgevers gebruikt.

Als het publiek hun dagelijkse artikelen leest of naar analyses op tv kijkt zijn ze zich niet bewust van deze pijnlijke waarheid. Zij denken dat deze mensen hun eigen ideeën verkondigen en zelfstandig denken en onderzoek doen. Het feit is echter dat deze mensen, die onder invloed staan van die kringen, ook in seksuele termen, onmogelijk hun eigen mening of conclusies kunnen uiteenzetten.

Onderwerping aan de overtuigingen van hun meesters

Kan Gazete

Een ander opvallend kenmerk van de pseudo-intellectuele hielenlikkers uit het Midden-Oosten en Azië is hun onderwerping aan de overtuigingen van hun meesters. Met andere woorden, deze mensen melden zich aan voor een geloofssysteem dat is ontwikkeld voor hen, in plaats van te handelen in het licht van de waarheid, geïnspireerd door God in de Koran, onze Profeet (vzmh) en hun eigen geweten.

Omdat ze volledig het wereldbeeld van hun heren en meesters onderschrijven, vormen ze ook hun geloof op basis van de interpretatie van die meesters. Ze beschouwen niet wat God zegt als het belangrijkste - moge God het verhoede - maar wat de geheime dienst in Amerika of Groot-Brittannië belangrijk vindt. Ze passen niet toe wat er in de Koran staat, maar implementeren alles wat de meesters, die zij vergoddelijken, zeggen. Ze denken nooit aan de belangen van moslims of islamitische landen, maar verdedigen de belangen van de kringen waaraan ze zijn aangesloten als een slaaf tot het bittere eind. Die houding is eigenlijk een openbaring van hun onderbewuste haat tegen moslims en de woede en minderwaardigheid die ze voelen omdat ze geboren zijn in de islamitische wereld.

Het feit bijvoorbeeld dat moslims kunnen worden geschaad door het idee dat ze aanhangen, heeft geen enkele impact op deze mensen. Zij plaatsen onschuldige moslims in een verschrikkelijke situatie onder het mom van: “Ik maak een vuist tegen terreur” of “Dit is geen onderdeel van de echte islam.” Het verdedigen van de luchtaanvallen die in tal van landen plaatsvinden, zoals in Irak en Syrië in het bijzonder en ook op plaatsen zoals Pakistan, Jemen en Afghanistan, is een voorbeeld hiervan.

Luchtbombardementen zijn een vorm van massastraf die iedereen, ook vrouwen en kinderen of zieken en ouderen in het geselecteerde doelgebied vernietigen. Het is zowel een schending van een goed geweten als van de rechten van de mens. Voor het vangen van mensen die ernstige misdaden hebben begaan worden er in een willekeurig democratisch land geen hele steden en dorpen vernietigd. Niemand in een democratisch land, zelfs geen gestoorde moordenaar, wordt gedood door een bommenregen, voordat hij zelfs maar een proces heeft gehad. Maar als het gaat om islamitische landen, zetten deze geheime diensten de rechtsstaat en de democratische waarden op een laag pitje.

In dit stadium valt het afbeelden van een dergelijk onmenselijk en gewetenloos beleid als iets “redelijks” onder de verantwoordelijkheid van de pseudo-intellectuele hielenlikkers van het Midden-Oosten en Azië.

Gazeteden Silah

Deze mensen hangen hartstochtelijk tactieken aan die vernietiging en grote schade aanrichten in islamitische landen en die, onder de naam van “de strijd tegen het terrorisme”, tot de dood van grote aantallen burgers leiden. Als hun meesters zeggen “laten we doden”, dan zeggen zij ook “laten we doden”. Als hun meesters zeggen ”laten we mensen bombarderen”, dan zeggen zij ook “laten we mensen bombarderen” of “laten we nog meer doen dan dat.”

Maar iemand die echt terreur wil bestrijden zal weten dat de intellectuele basis van die terreur zal moeten worden vernietigt; hij zal net zo goed weten dat er geen oplossing komt door wapens en bommen zonder enige intellectuele activiteit. Nog belangrijker is, is dat hij moet weten dat geweld altijd leidt tot meer geweld. Maar voor deze mensen zijn deze waarheden niet van belang, want waar het hen om gaat is de woorden “Goed gedaan!” te horen. Slechts in het belang van een “Goed gedaan!” en het verkrijgen van nog meer goedkeuring, hangen ze enthousiast een meedogenloos beleid aan dat totaal onverenigbaar is met de Koran en zijn ze bereid om in de gelederen van de moordenaars te gaan staan.

Een ander opvallend voorbeeld van de overgave van overtuigingen aan de kant van deze pseudo-intellectuele hielenlikkers is de manier waarop ze nooit verwijzen naar de Islamitische Unie en integendeel zelfs beschrijven hoe dit in hun ogen onmogelijk is. Hoewel God de moslims gebiedt om verenigd te zijn en hoewel vele verzen van de Koran hen vertelt dat ze broeders moeten zijn en moeten leven in eenheid, blijven deze mensen zicht hardnekkig verzetten tegen een eenheid. Ze onthullen hun verzet door middel van sluwe tactieken. Zo staan ze bijvoorbeeld niet openlijk op en zeggen: “Laten we niet verenigen” omdat ze weten dat die houding kritiek zal uitlokken. In plaats hiervan maken zij gebruik van verzonnen hadiths. Zij maken bijvoorbeeld gebruik van een valse hadith die toegeschreven wordt aan de Profeet (vzmh), maar die nooit door hem is uitgesproken en als volgt gaat “onenigheid in mijn gemeenschap is een genade.” Zij trachten aldus moslims te beïnvloeden door te zeggen: “Kijk, zelfs onze Profeet (vzmh) zegt dat er geen noodzaak is om te verenigen.” Terwijl onze Profeet (vzmh) nooit iets zou zeggen dat onverenigbaar is met de Koran. Hij zou nooit zeggen dat er genade schuilt in verdeeldheid als er tientallen verzen in de Koran bestaan die zeggen dat moslims zich moeten verenigen. Eenheid is een zegen voor de moslims, want dat is Gods gebod. Maar voor mensen met een pseudo-intellectueel karakter is het niet Gods gebod dat telt, maar de belangen van de meesters van wie zij marionetten zijn.

Pseudo-intellectuele hielenlikkers in Turkije

ipad business news

Als men nader onderzoekt zullen de voorbeelden van een pseudo-intellectueel schijnheilig karakter, dat zo wijdverbreid is in het Midden-Oosten en Azië, ook in Turkije worden gezien. Een van de meest onderscheidende kenmerken van deze mensen, die ver van de spirituele waarden van hun eigen land staan - of die, om meer nauwkeurig te zijn, een vreemde cultuur imiteren - die proberen om de indruk te wekken zich niet bewust te zijn van de gemeenschappelijke waarden van Turkije en de overtuigingen van de bevolking, die de gewone mensen verachten en zichzelf beschouwen als erg belangrijk en die gebeurtenissen analyseren vanuit een opvallend klein perspectief is dat de belangen van Turkije ze absoluut niets kan schelen.

Net als de voorbeelden uit andere landen, denigreren deze mensen Turkije op grote schaal, maken minachtende opmerkingen over het Turkse volk en nog pijnlijker, hangen hartstochtelijk ideeën aan die het land op de lange termijn kunnen beschadigen, en dat allemaal ter wille van een “Goed gedaan!”. De recente stijging van de artikelen en uitspraken die tot doel hebben om de PKK af te schilderen als een groep vrijheidsstrijders, die proberen om Turkije met behulp van de dreiging van de PKK in het gareel te brengen, die Turkije bedreigen in de trant van “of je steunt de PKK of anders moet je onder de gevolgen lijden” en die de weg voorbereiden voor het verdelen van het land is hier een indicatie van.

Deze mensen, die ideeën van verschillende denktanks in het Westen aanhangen en die woord-voor-woord worden voorgezegd, denken niet na over waar de ideeën die ze aanhangen toe zou kunnen leiden. Ze omarmen waarmee ze geïndoctrineerd zijn omwille van goedkeuring, bekendheid of zelfs alleen om hun naam onder een artikel in een buitenlandse krant te zien. Wanneer ze deze ideeën bevorderen, stellen zij zich voor dat ze als ultramodern zullen worden gezien, in staat zullen zijn om te zien wat gewone mensen niet kunnen zien en de meest nauwkeurige analyses kunnen maken. Het is echter een feit dat het mensen zijn die alleen maar reciteren wat hen wordt verteld, alle karakter en het gevoel van eigenwaarde zijn verloren en door de meeste mensen met medelijden worden bekeken.

Pseudo-intellectuele hielenlikkers concurreren ook met elkaar op het gebied van pseudo-intellectuele hielenlikkerij. De wedstrijd houdt in wie de meeste “goed gedaan” kan veilig stellen en wie het meest schijnheilig kan zijn. Om deze wedstrijd te winnen, moeten ze volledig afzien van de belangen van hun eigen land en zich alleen maar afvragen hoe ze zichzelf nog populairder kunnen maken. Het is deze wedstrijd die achter de pseudo-intellectuele hielenlikkerij ligt en de manier waarop ze lof uiten over de PKK, hoewel ze weten dat het een verraderlijke terreurorganisatie is die nog steeds onze troepen en de politie doodt, het onderwerp van een amnestie voor terroristen verhogen en zelfs schaamteloos pleiten voor het idee dat Turkije de terroristen van wapens moet voorzien.

De anti-Turkse artikelen of de opmerkingen in die artikelen, die vaak verschijnen in de buitenlandse pers, zijn een manifestatie van die competitie. De pseudo-intellectuele hielenlikkerij competitie dat gevoerd wordt in de hoop dat “misschien zullen ze me als een van hen beschouwen en dan zal mijn naam in één adem worden genoemd met die van hen”, zal uiteindelijk schade aan de betrokkene toebrengen wat kan leiden tot acceptatie van alle soorten van lelijkheid; in plaats van heilige waarden zoals hun eigen zaak of ideaal, hun gezin, volk en land, maken deze mensen zich zorgen over wat hun ‘meesters’ denken.

Een ander vernederend gedragsprobleem dat de mensen in kwestie leren van hun meesters is jezelf beter voordoen dan je bent.

Een gemeenschappelijke filosofie: snobisme

Purolu Zuppe

Snobisme is een gedrags- en morele stoornis die wijdverbreid is in de Westerse landen. Deze mensen, wier taal bestaat uit een mengsel van opscheppen en een “Ik weet het beter” houding hebben een gemeenschappelijke toon van de stem, accentuering, manier van zitten en het plaatsen van de schijnwerpers op zichzelf. Hun wens is om deze staat van “nogal bijzonder” zijn, die zichzelf als anders dan andere mensen maakt, in elke beweging en actie te benadrukken.

Enkele van de meest bekende aspecten van het snobisme zijn overdreven gezichtsuitdrukkingen, de hele tijd bij het spreken vreemde woorden gebruiken, spreken met kauwgom in de mond, het bewonderend beschrijven van dingen waar ze normaal gesproken niet van houden, het beschrijven van plaatsen waar ze misschien nooit zijn geweest, net doen alsof de mensen, die ze misschien nooit hebben ontmoet, goede vrienden zijn, praten over muziek die ze nog nooit hebben gehoord alsof ze het geweldig vonden en het hebben over films en kunst die ze nooit hebben gezien of begrepen, alsof ze er naartoe zijn geweest en het heel goed begrijpen. In staat zijn om te zitten in de lobby van een vijf-sterren hotel, de rook van een sigaar, die ze als een geschenk van dat hotel hebben gekregen, uit te blazen in de richting van andere mensen en met een glas wijn in de hand gezien worden bij de ingang van een beroemd restaurant, zijn allemaal van groot belang voor mensen die zich beter voor willen doen dan ze zijn.

Details die alledaags zijn in het leven van kwalitatieve en nobele mensen zijn van overdreven belang in het leven van degenen die zich beter voor willen doen. Ze denken dat ze kunnen worden gewaardeerd en dat ze hierdoor belangrijk worden. Ze doen er alles aan om dat belang, waarvan zij denken dat ze erover beschikken, aan andere mensen te laten zien. Elke actie in de filosofie van het snobisme is bedoeld om, tegen degenen die het individu zo bewondert, te zeggen: “Ik ben een van jullie.” Dat is de reden waarom in zekere zin, het snobisme een gemeenschappelijke taal en filosofie is van oppervlakkige mensen. Iemand die opschept herkent direct een ander die dit ook doet en ze begrijpen elkaars taal het beste.

Duvara Yaslanmis Bekleyen Zuppe

Hoewel opscheppen een pijnlijke en vernederende manier van denken is, hebben veel onwetende mensen bewondering voor degenen die dit doen. Degenen die opscheppen vanaf de middelbare school genieten van een groot prestige onder andere mensen, terwijl bescheiden en welgemanierde mensen over het algemeen ondergewaardeerd worden. Dat is de reden waarom moeilijke, verwende en opzichtige mensen al vanaf de middelbare school grote waardering genieten. Na de middelbare school blijft het opscheppen groeien.

Terwijl de popmuziek waar ze naar luisteren, de concerten waar ze naartoe gaan en wat ze kopen in de winkels allemaal instrumenten zijn om tijdens de schooljaren op te scheppen, zullen in de jaren die volgen de tijdelijke fenomenen zoals je sociale kring, de plaats die je kiest om op vakantie te gaan, de tentoonstellingen die je bezoekt, rang en positie, de auto die je rijdt en het gebied van de stad waar je woont, belang verwerven. Elk van deze wordt gebruikt als een instrument om meer bescheiden mensen psychologisch te onderdrukken.

Opscheppen is een gemeenschappelijke filosofie tussen de pseudo-intellectuele hielenlikkers in het Midden-Oosten en Azië en hun meesters. Pseudo-intellectuele hielenlikkers zullen nooit het opscheppen wat ze van hun meesters hebben geleerd in hun bijzijn gebruiken. Ze tonen een dergelijke houding alleen aan de gewone mensen die ze beschouwen als inferieur. In het bijzijn van hun meesters zijn ze erg nederig en schijnheilig; ze zouden het nooit in hun hoofd halen om tegen hen op te scheppen.

Het is niet moeilijk om je de aard van de taal die iemand in Egypte, Bangladesh of Palestina, die Europa heeft gezien, zal gebruiken of je de manier waarop hij zal neerkijken op gewone mensen voor te stellen. Mensen met een groot minderwaardigheidsgevoel die in Europa of Amerika wonen en slaafs alles doen wat ze wordt verteld, zullen plotseling een geheel ander karakter ontwikkelen wanneer ze terugkeren naar hun eigen land alsof zij niet degenen zijn die worden veracht. Dat is een andere manifestatie van opscheppen. De pijnlijke kant van het verhaal is dat arme, gewone mensen over het algemeen geweldig onder de indruk zijn en de betrokken persoon als een speciaal persoon beschouwen.

Maar de morele waarden en kwaliteiten die echt bewonderd moeten worden, zijn die van de gelovige. Het karakter van de gelovige, die weet dat God de Heer van alle zegeningen is en dat kracht en macht alleen Hem toebehoort en wie volledig onderworpen aan Hem is, is zo stabiel als een rots. Het is stevig en onwankelbaar. Die persoon weet dat hij te maken heeft met schaduwentiteiten en dat God te allen tijde zijn getuige is. Hij zal nooit gebukt gaan onder het oppervlakkige. Hij is ultra modern en van hoge kwaliteit. Hij leeft naar de morele waarden van God en niet naar die van de mensen die hem zouden willen vormen. Hij weet dat de heren en meesters, die de pseudo-intellectuele hielenlikkers beschouwen als zeer belangrijk en waar ze slaafs aan zijn, slechts hulpeloze dienaren van God en sterfelijke wezens zijn. Het respect en de waarde die hij hecht aan iemand is recht evenredig aan de liefde en de vrees voor God van die persoon. Hij zal nooit onbeleefd tegen iemand zijn, maar hij weet hoe vernederend het is om je minderwaardig te voelen tegenover mensen die in feite zwak en hulpeloos zijn. De enige entiteit die de gelovige oprecht zal dienen is God.

Het gewenste resultaat uit Groot-Koerdistan

Alkis Tutan Calisanlar

Als je kijkt naar het huidige beeld, is het duidelijk dat de PKK verwikkeld is in een uitgebreide list, die bedoeld is om wereldwijde steun te krijgen en het klimaat in het Midden-Oosten probeert te gebruiken als uitgangspunt voor de communistische wereldstaat, die het van plan is te stichten. Op dit punt is de houding van het Westen erg belangrijk: sommige geheime diensten zijn ongetwijfeld goed op de hoogte van wat er gaande is binnen het Grote Midden-Oosten Project. Ze weten dus heel goed wat de aard is van het beleid van de PKK en dat het bestaat in het belang van haar leninistische ideologie.

Hoewel ze zelf tegen het communisme zijn, ondersteunen de geheime diensten in kwestie het bestaan en de versterking van de PKK in de regio. Dat is alleen omdat ze met dit beleid, door gebruik te maken van een leninistische terreurorganisatie, een aangewezen bondgenoot of nog beter gezegd, een basis wensen te vestigen die aan hen toebehoort. Het doel is nooit geweest “om bij te dragen aan de strijd van de Koerden om hun bestaan.”

Feitelijk is het eerste wat de geheime krachten in kwestie zullen doen als het doel is bereikt, de PKK en de Koerden in die regio opzij zetten. Hun echte doel is om de controle over het Midden-Oosten te grijpen en zich voor te bereiden op een apocalyptische oorlog. Die mensen in de westerse wereld, die zonder het te weten dit project steunen moeten zich bewust zijn van deze gang van zaken.

Dit is het plan. Maar dit is zeer waarschijnlijk niet de manier waarop de dingen zullen gaan. Zoals we in de eerdere pagina’s van dit boek gedetailleerd hebben kunnen zien, zal de betrokken regio de basis voor een communistische wereldstaat worden. Hoewel de regio onder controle is van geheime imperialistische diensten, zal het communistische geweld zich manifesteren en met de steun van de communisten uit de hele wereld, zal die stap voorwaarts, die al zo lang gepland is, worden genomen. De kapitalistische wereld, die in zekere zin is gelieerd tegen het communisme, zal, zij het met tegenzin, eigenhandig een communistische wereldstaat hebben opgericht.

Als de ware aard van de PKK in Turkije, de PYD in Syrië en de PJAK in Iran niet goed begrepen wordt, als hun ware doel niet wordt beseft en genegeerd wordt en als, ondanks alle waarschuwingen, een gevaarlijk spel wordt gespeeld in dit belangrijke deel van het Midden-Oosten, zal dit leiden tot een ramp voor de hele wereld. Het uiteindelijke doel van de communisten is altijd geweest om in dit strategische, maar ook zeer kwetsbare gebied, een staat te vestigen van waaruit ze de rest van de wereld kunnen bereiken; met de steun van de imperialistische machten komen ze stap voor stap dichter bij het bereiken van dat doel. Imperialistische machten moeten geen voorstander zijn van een woest systeem dat ze uiteindelijk in de rug zal steken. Vandaag de dag gebeuren er verbazingwekkende dingen in het Midden-Oosten. Een communistische staat die voortkomt uit een dergelijk plan zal sterk groeien en al snel in staat zijn om terreur over de hele wereld te verspreiden. Onder dergelijke omstandigheden is het Westen niet in staat om achterover te blijven leunen en te zeggen “Laten we niet meedoen en laat het Midden-Oosten het zelf maar oplossen” omdat de gesel absoluut iedereen zal bereiken. We willen natuurlijk niet een dergelijke horror zien in het Midden-Oosten en het Westen. Maar dat is waarschijnlijk het scenario dat zal plaatsvinden, gezien de feiten zoals ze nu zijn en het is essentieel dat we de nodige waarschuwingen geven tegen deze bedreiging. Het doel hier is niet om een pessimistisch perspectief te presenteren, maar om de aandacht te richten op dit onderwerp.

 

Eindnoten

1. http://ajanshaber.com/-ypg-pkk-tarafindan-kuruldu-haberi/132098

2. http://ajanshaber.com/-ypg-pkk-tarafindan-kuruldu-haberi/132098

3. http://www.timeturk.com/tr/2013/08/01/esed-in-zindanlarindan-ciktik-pyd-zindanlarina-girmeyiz.html#.VJZcxsBGo

4. http://www.haber10.com/haber/540076/

5. http://www.hrw.org/news/2014/06/18/syria-abuses-kurdish-run-enclaves

6.Questions & Answers to American Trade Unionists: Stalin's Interview With the First American Trade Union Delegation to Soviet Russia, Pravda September 15, 1927; http://www.marxists.org/reference/archive/stalin/works/1927/09/15.HTM

7. Komünistler Nasıl Yalan Söyler (How do communists Lie?), Dr. Fred C. Schwarz, p. 215-216

8. Necati Alkan, PKK’da semboller, aktörler ve kadınlar (Symbols, actors and women in the PKK), 2012, Karakutu Publishing, p. 104

9. Necati Alkan, PKK’da semboller, aktörler ve kadınlar (Symbols, actors and women in the PKK), 2012, Karakutu Publishing, p. 256

10. Necati Alkan, PKK’da semboller, aktörler ve kadınlar (Symbols, actors and women in the PKK), 2012, Karakutu Publishing, p. 256

11. Necati Alkan, PKK’da semboller, aktörler ve kadınlar (Symbols, actors and women in the PKK), 2012, Karakutu Publishing, p. 258

12. Necati Alkan, PKK’da semboller, aktörler ve kadınlar (Symbols, actors and women in the PKK), 2012, Karakutu Publishing, p. 91

13. Necati Alkan, PKK’da semboller, aktörler ve kadınlar (Symbols, actors and women in the PKK), 2012, Karakutu Publishing, p. 77

14. http://www.washingtonpost.com/blogs/worldviews/wp/2014/10/27/turkey-still-thinks-this-guy-holding-a-baby-bear-is-a-terrorist-is-he

15. http://www.washingtonpost.com/blogs/worldviews/wp/2014/10/27/turkey-still-thinks-this-guy-holding-a-baby-bear-is-a-terrorist-is-he

4 / total 8
U kunt Harun Yahya's boek De Verraderlijkheid en Wreedheid van de PKK online lezen, deel het op sociale netwerken zoals Facebook en Twitter, download het op uw computer, gebruik het voor uw huiswerk en scripties, en publiceer, kopiëer of reproduceer het op uw eigen websites of blogs zonder een auteursrechtvergoeding te betalen, zolang u deze site erkent als referentie.
About this site | Maak uw Website | Add to favorites | RSS Feed
Alle materialen kunnen gekopieerd, geprint en gedistribueerd worden, mits verwijzing naar deze site.
(c) All publication rights of the personal photos of Mr. Adnan Oktar that are present in our website and in all other Harun Yahya works belong to Global Publication Ltd. Co. They cannot be used or published without prior consent even if used partially.
© 1994 Harun Yahya. www.harunyahya.com
page_top