Het stoppen van het bloedvergieten moet wereldwijd een prioriteit zijn

De 20e eeuw was getuige van twee wereldoorlogen die uitbraken vanwege redenen die gemakkelijk konden worden voorkomen. De oorzaak van het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog was de moord op aartshertog Franz Ferdinand van Oostenrijk, vermoedelijke opvolger van de Oostenrijks-Hongaarse troon, door een Servische nationalist in Sarajevo. Op 28 juli, 1914 - slechts zeven dagen na het Oostenrijks-Hongaarse keizerrijk werd de oorlog verklaard aan Servië-Rusland - Frankrijk, Engeland, Duitsland en Oostenrijk-Hongarije belandden in een algehele oorlog samen met hun kolonies en bondgenoten. Met de betrokkenheid van het Ottomaanse Rijk begon de oorlog en binnen drie maanden werd het een wereldoorlog die verspreid was over drie continenten. De oorlog woedde vier jaar. In 1918, toen de vrede uiteindelijk werd gesticht waren er in totaal 15 miljoen mensen omgekomen. De Tweede Wereldoorlog brak uit met de Duitse inval in Polen op 1 september 1939. Het duurde slechts drie dagen voor Engeland en Frankrijk om de oorlog te voeren. Engeland sleepte de leden van de Naties van het Britse Gemenebest van Canada tot Australië mee in de oorlog. Binnen zes maanden werd eerst Italië, en toen Japan betrokken bij de oorlog. Europa, en daarna de hele wereld, die werd meegetrokken in een ramp als gevolg van deze oorlog, en kostte het leven aan 85 miljoen mensen in zes jaar. 

Vandaag de dag, als de historici naar deze oorlogen refereren zoeken ze de verschillende oorzaken voor deze oorlogen. De oneindige concurrentie tussen de landen, het imperialisme en de koloniale hebzucht, de persoonlijke ambities van de leiders, opgeblazen ego's, het belang van de militaire commandanten in verovering, zijn veranderd in een staat van moorddadige waanzin, waardoor miljoenen werden vermoord. Misschien wel het belangrijkste van deze redenen was de passie voor oorlog die in de wereld aan het begin van de eeuw overheerste. Koningen, diplomaten, presidenten, politici, academici, auteurs, en militaire leiders belanden in een toestand waar ze liever oorlog voerden dan vrede wilde stichten. De wereld was onder de invloed van deze eigenaardige massahysterie in de eerste helft van de 20e eeuw. Problemen, die gemakkelijk konden worden opgelost door middel van diplomatie werden uitgevoerd op het slagveld - invasies, grens oorlogen, en regionale conflicten waren over de hele wereld verspreid. Vrede en diplomatie werd snel vervangen door oorlogszuchtigheid.

Echter, de ongelooflijke vernietiging van de Tweede Wereldoorlog droeg bij aan een ontwaken in de wereld. De grote steden in Europa werden vernietigd; grote delen van de Sovjet-Unie en Duitsland werden met de grond gelijkgemaakt, en alsof dat nog niet genoeg was, werden twee grote steden in Japan uitgewist door atoombommen. Door al deze vernietiging, besefte de wereld dat de zwakste vrede beter is dan de beste oorlog, een pijnlijke les en ruïneuze kosten niet alleen financieel, maar ook door het verlies van mensenlevens. De leiders namen vervolgens opmerkelijke stappen om de herhaling van oorlogen te voorkomen. Internationale organisaties werden achter elkaar opgericht. De mislukte post-WWI Volkenbond werd vervangen door de Verenigde Naties. Europa richtte de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal op, de voorloper van de huidige Europese Unie, om kolen en staal, de belangrijkste producten voor de wapenindustrie te reguleren.

Militaire overeenkomsten, zoals de NAVO, Cento en het Warschaupact verenigde de landen in verschillende kampen. De hele wereld probeerde om de uitbraak van een andere mondiale oorlog te voorkomen.

De gedrevenheid om oorlog te voeren kwam terug

De gedrevenheid voor oorlog keerde plotseling terug na 1979. De Sovjet-Unie viel Afghanistan en Irak en Iran binnen in een bloedige en onvoorspelbare oorlog. De reactie van de Verenigde Staten door de invasie van Irak in Koeweit zorgde voor een massa troepen vorming in de regio. Er was een verdere toename van deze ijverigheid voor oorlog in de jaren 2000: De Verenigde Staten zette zijn troepen in, duizenden kilometers van huis. De Arabische Lentes groeiden uit tot escalerende burgeroorlogen en grootschalige bloedbaden tegen onschuldigen. De hele wereld, van de Balkan tot de Kaukasus en van Centraal-Azië tot Noord-Afrika, viel in een eindeloze oorlog. Meer dan 5 miljoen moslims kwamen om het leven binnen 10 jaar, alleen al in het Midden-Oosten.

De Verenigde Naties, de Europese Unie, Rusland, de Organisatie van de Islamitische Samenwerking en de internationale gemeenschap konden dat niet voorkomen. "Het begrip het recht te zoeken door middel van oorlog in plaats van diplomatie" heeft opnieuw de overhand. Volkeren en gemeenschappen hebben besloten om hun eigen recht te halen. Concessies te doen, het vinden van een compromis, en moeite doen voor vrede worden nu beschouwd als zwakte.

Vandaag de dag, maar het is niet duidelijk genoemd of zelfs nog echt gedefinieerd, gaan we door een periode die net zo bloedig is als de jaren van de Tweede Wereldoorlog. Een kleine vlam kan een nieuwe wereldoorlog op elk moment activeren. Als gevolg van de Oekraïense crisis, de Syrische burgeroorlog en de verdeeldheid van soennieten en sjiieten, is de situatie in sommige landen explosief. Echter, het keren van deze tij is een  kwestie van urgentie. Dit is niet de tijd voor wapengekletter. Er is nog nooit een winnaar geweest en er zal nooit een winnaar zijn door oorlog. Bijvoorbeeld, het agressieve beleid van Saddam Hussein heeft uiteindelijk voor de jarenlange bezetting van Irak gezorgd, en heeft uiteindelijk geleid tot de verdeling van het land in drie delen. Gaddafi en Assad leidde niet alleen zichzelf, maar ook hun land in verderf, Assad klampt nog steeds vast aan de macht, gesteund door de Russische militaire steun. Er is geen zicht op een normaal leven in Syrië, Libië, Irak en Jemen. Ook Zuid-Afrika is geen uitzondering, en de mensen leven daar in ellende, het land is verzonken in een economische crisis en er is een stijgende criminaliteit. Jamaica, Zimbabwe, Sudan, Colombia en Thailand werden uitgeroepen tot "de gevaarlijkste landen ter wereld 'die niet bezocht mogen worden. De wereld heeft geen kracht meer voor oorlog. Vrede in plaats van oorlog is een rationele noodzaak en een kwestie van een zuiver geweten. Degenen die oorlogen voeren moeten dringend gaan nadenken over wat ze doen, en dienen hun toevlucht  te nemen tot God aangezien zij degenen zijn die verantwoordelijk zijn voor de dood van miljoenen mensen.

De westerse wereld en de islamitische landen hebben een gezamenlijke verantwoordelijkheid om de wereldvrede te bereiken. Het Westen moet stoppen om op elke situatie met strijd te reageren. En hun belangen te behartigen door middel van invasies, bombardementen, militairen, geheime gevangenissen en foltering. Terwijl sommige islamitische landen moeten stoppen met het iedereen beschouwen als 'vijanden' die het niet met hun eens is, en de zinloze verdeeldheid in de islamitische wereld moet onmiddellijk ophouden. Het bloed dat wordt vergoten is niet van een Arabier, een Koerd, een sjiiet, een soenniet, een christen, een Amerikaan of een Syriër, maar die van de hele mensheid. De prioriteit van iedereen in de wereld - zonder uitzondering - moet zijn om te voorkomen dat deze waanzin zich nog verder verspreid om al het bloedvergieten in de wereld te stoppen.

Adnan Oktar’s stuk in The China Post: http://www.chinapost.com.tw/commentary/letters-to-the-editor/2016/07/05/471230/Halting-bloodshed.htm

2016-07-08 16:12:50

About this site | Maak uw Website | Add to favorites | RSS Feed
Alle materialen kunnen gekopieerd, geprint en gedistribueerd worden, mits verwijzing naar deze site.
(c) All publication rights of the personal photos of Mr. Adnan Oktar that are present in our website and in all other Harun Yahya works belong to Global Publication Ltd. Co. They cannot be used or published without prior consent even if used partially.
© 1994 Harun Yahya. www.harunyahya.com
page_top